Destry, en de koffie loze zondag

Op deze mooie zonnige zondagmorgen, is het bij de Slinger nog niet direct een drukte van jewelste. Zo rond 9:15 uur begon het langzaam een beetje compleet te geraken. Nadat alles was ingeladen werd het tijd om te vertrekken richting het eindpunt dat in Frankrijk lag. Ons chauffeureke Wim gaf zijn bus de sporen, om (en dit mag gezegd worden) de band welke te vroeg klaar was en kon vertrekken op weg te gaan helpen. Anders gezegd eerder vertrekken dan de vermelde tijd in de agenda.

De bustourtocht was nog maar net gestart, stuiten we op een enorme tekortkoming.

Er was geen koffie voor in de bus geregeld, de gehele oude hap was in beroering. Wat nu te doen met de chocolade, café noir en andere koffie versnaperingen? Helaas werd er geen reactie gegeven, na verschillende pogingen om toch nog aan koffie te komen bij eventueel een lokaal benzinestationnetje. Zo rond een uurtje of …., kwam het eerste (net over de grens) KPN sms berichtje.

Op naar de verzamelplaats alwaar onze verbroederingsclub zijn opwachting zou maken.

Ten minste als ze er al waren en/of compleet zouden zijn. Het was de ‘Clan Hay pipe band(je)’, ze waren met 7 man en 1 vrouw. (speciaal voor Sam, alleen wist hij dat toen nog niet) Tevens was ons verkondigd / beloofd dat er op deze parkeerplaats een optie zou zijn tot aanschaf van kopje koffie. Dit liep uit op een grote domper, daar dit er geen koffie te krijgen was bij het groente- en fruitstalletje.

Na het oppikken van de pijpelarij en een desillusie rijker met betrekking tot de koffie was het tijd om onze weg richting het Franse Destry te vervolgen. Wel had Wim beterschap beloofd, hij zou zijn voelsprieten activeren voor een nieuwe uitdaging tot het verkrijgen van koffie.

Wim had iets gespot en stopte bij een benzinestation, alwaar een drietal Pelican Rouge automaten op ons stonden te wachten. Na de van briefgeld naar een muntje wisseling truc, is het tijd om een 2 euro muntstuk in de gleuf van de koffiegokmachine te manoeuvreren. Na een spannende en ingewikkelde selectieprocedure zijn we er toch uit gekomen en is de keuze op een cappuccino als eindproduct gevallen. Na een minuut van bereiding is het tijd om het resultaat te aanschouwen en te proeven. Een heerlijk dampend kartonnen bekertje cappuccino kijkt lonkend onze kant op. Dit zal ons heerlijk gaan smaken.

Gaandeweg werd het al wat rustiger in de bus. De één verzonken in literatuur; de ander met muziek of gewoon aan de binnenzijde van de gesloten oogleden. Zo tegen enen bereiken we de Franse grens om zo aan de derde en laatste etappe van deze heenreis te beginnen tot aan Destry. Achteraf blijkt het om het Franse Dechy te gaan, dat 395 km de andere kant op ligt, gelukkig had Wim wel de juiste informatie. Aangekomen bij een luguber en naar gymzaal zweet riekend gymzaaltje is het zoals gewoonlijk en uiteraard snel en stressie omkleden en de koffers weer de bus in werken. De bus zouden we pas weer zien bij het eindpunt. Tussentijds zouden wij ons gaan vermaken met de straatparade.

We hebben het voor als nog reete druk met het weer, of te wel nu we even niets te doen hebben kunnen we mooi klagen dat het te warm is met een mooie blauwe lucht. Ondertussen maken we samen met Clan Hay pijpers het bekende Highland Cathedral, of ze ervan onder de indruk waren weet ik niet, maar vonden het wel leuk.

We wachten nog maar even in de schaduw van de bomen tot we van start mogen gaan. In de omkleed gymzaal kwamen we weer veel bekende figuren tegen van voorgaande optochten door het Franse.

Eindelijk de kop is eraf, de eerste meters zijn gemaakt, de Fanfare Zjeroen Boschs Verkennersband maak zijn opwachting. Het is aardig warm en af en toe hoor je een vals noot van de omringende jamming muziekskes. Bij ons ging alles uiteraard loep zuiver zonder enige concessie. Nog even en we kunnen echt starten met de 20ème Fête de la Pomme de Tere, of te wel de aardappel parade.

Nou we zijn onderweg, het is een 2,5 km lange tocht naar het eindpunt, welke uiteindelijk maar 450 meter verder op blijkt te liggen. Langs de route is het niet heel erg druk, maar er is wel voldoende belangstelling. Bij eerdere optredens was dit wel eens anders. Op punten zoals daar zijn kruispunten is het wel wat drukker, door de samenscholing van de harde kern hanggroep Dechiers. Tijdens een korte pauze was er voor een H2O versnapering gezorgd.

Na een klein stukje lopen, moesten we een stukje wachten om gezamenlijk met alle  andere clubkes onder begeleiding van de Gendarmerie een grote drukke weg over geholpen. Aan het einde van deze tocht komt er nog een soort van klein defilé op een pleintje voor de Burgemeester en 3 ronde misse. Toen we op de grote drukke weg aankwamen, bleek het dat we deze niet over moesten steken, maar over moesten lopen. Of te wel linksaf de drukke weg op. Ook langs deze weg was het aardig qua toeschouwers. Nu was het nog eventjes wat straatjes en steegjes door, om via wederom een omweg op het pleintje of te wel het taptoe square uit te komen. In een van deze straatjes of steegjes, dat mag ik even kwijt zijn had Sam ondertussen door zijn tromvel heen geslagen.

Na nog wat wachten gaan nu echt de laatste loodjes van start, maar dan wel voor het grand finale stuk. Na de opkomst met ‘Parade of the Champions’ en het maken van een concert opstelling, kwam ‘Bahia’, ook dat ging best aardig. Alleen de start van ‘Tequila Sunrise’ ging niet geheel vlekkeloos. Maar goed, het Franse publiek lijkt overal blij mee te zijn, ook met de juweeltjes uit eigen omgeving. In de optocht zaten er ook een aantal kleine wagens die iets uit moesten beelden. Ook zij mochten onder luid gejuich hun ronde op het pleintje maken. Wat opvalt is dat ook in deze optocht de loopgroepen de gaten trekken in de optocht.

Vanuit de organisatie kwam er een doos met kleine versnaperingen in de vorm van een baguette avec du fromage ou de jambon inclusief een blikje fris en voor de enkeling die wilde een kronenbourgje.

Wat alleen jammer was is dat er bij zo’n broodje de keuze voor een heerlijk kopje koffie mocht ontbreken. Nadat alle consumpties welke voor ons bedoelt waren, waren opgenuttigd, was het tijd om te gaan verkassen richting de bus.

Deze zou geparkeerd staan na de drukke weg de eerste rechts. Dit werd uiteindelijk de derde weg rechts. Maar goed we hebben de bus uiteindelijk toch nog gevonden. Na het uitladen was het omkleden. We hadden de keus om of op straat of in een geconfisqueerde garagebox om te kleden. Alles verliep verder soepel, snel liep iedereen weer in eigen kledij. Nu de instrumenten nog in de koffers en uniformen in de kisten.

Nu is het tijd om alles stukje bij beetje onderin de bus gemanoeuvreerd te krijgen. Nadat dit alles achter de rug was, gouw de bus in en op weg naar huis.

Al het snoep, drank en broodjes van thuis tevoorschijn halende kon dit ook nog even worden verorberend.

Misschien dat we onderweg nog ergens stoppen, maar dat is nog niet zeker, daar alles toch wel een uurtje is uitgelopen.

Goed en wel op een snelweg langs Lille, stuiten we op een zichtbaar mega file.

Maar alsof de goden met ons waren zijn we daar toch wel soepel doorheen gemanoeuvreerd, (ook door de driver skills van Wim natuurlijk, de goden hebben geen bus rijbewijs)

Dan maar een filmpje in de dvd spelert. Deze begon overigens met een bus safety instructie video. Waar de nooduitgang, instructie, brandblusser etc. te vinden waren. Zeer nuttige informatie overigens, dit was in mijn loopbaan de eerste keer dat ik dit meemaak. Na vele omwegen zoals trailers van de nieuwste 2012 films, red bull extreem events en video game presentaties, toch uit gekomen bij de hoofd film met Ben Aflik.

Ondertussen werden de aller laatste restjes snoep, chips en pinda’s uit de tassen getrokken en uitgedeeld. Dit alles om het niet weer mee naar huis te hoeven zeulen.

Uit het oogpunt, dat wat je mee terug naar huis neemt, krijg je de volgende keer ook niet meer mee.

Ondanks dat er een tweede vereniging bij ons in de bus zat (8 man) kunnen we gelukkig lekker hangen en doen in de bus zoals we gewend waren om te doen.

Nadat we het andere korps hadden afgezet op de parkeerplaats waar we ze gevonden hadden in Antwerpen zuid, konden we ons echt opmaken voor het laatste stukje.

Waar we met een uurtje rijden, een heel eind aan zouden moeten kunnen aankomen. Dus Wim geeft de bus een ‘Slinger’ de goede richting op.

Ik vermoed overigens dat er een koffiestop niet meer in zal zitten.

Al met al een leuk, met heel wat rust wacht momentjes maar ook vlot verlopen tocht welke door de lokale bevolking over all goed bezocht werd. Met als de ‘van der Vlak’ kersje op de taart het optreden op het dorpsplein.

Ook dit keer weer waargenomen namens, maar ook voor een ieder die het zou willen maar zeker niet om te vergeten, of vergeten worden. Al dan niet met of zonder, en hierin meegenomen dat toch zeker hetgeen wordt aangegeven dat het uiteindelijk niet zal worden vergeten, nemen we het mee. 

MH van MH & MH Foreign Report ®