Het weekend in Trier, met dank aan Marc Hoos

Trier the next level

Eindelijk het is dan zover, het uitstapje naar het Trierse gaat van start. Maar moet dat dan perse zo vroeg? Op de afgesproken tijd is het toch niet mogelijk om van start te gaan met inladen van de aanhanger. (RED: iets met schoenen en het passen ervan)  De haremkaravaan gaat op pad, beladen met aanhanger en vrouwen gaan we om 8:00 uur op weg richting de heen weg.

We gaan op reis, ieder voor zich en de band voor ons allen. Vanwege de werkzaamheden van Rijkswaterstaat, moeten we even een detourtje nemen.

Gelukkig zit het weer wel een beetje, het regent gelukkig niet te hard maar wel constant. Na maar goed onderweg te zijn, werden de eerste broodjes al live gesmeerd, heerlijke bourgondische vleessalade met Rucola.  Remember: het is pas acht minuten over half tien. Met onze drie auto’s tellende colonne hadden we besloten om net over de grens een sanitaire koffie stop in te lassen. Met de nodige bakkies pleur en sanitaire leegloop achter de kiezen, gaan we weer op naar onze weg om deze te gaan vervolgen. Het is nog ruim een uur rijden voordat we het Trierse aan zouden doen. Of moeten we eigenlijk zeggen Welschbillig alwaar onze Jugendgästehaus was gevestigd. Gezien de ruime tijd zouden we eerst onze slaapplek inrichten. Ik hoef neem ik aan mij niet verder over uit te wijden dat Jugend, voor de meeste onder ons wel erg ver achter ons ligt.  Maar goed, terug in de auto werd de achter zijruit ondertussen voorzien van een geweldige groene gifkikker en benodigde vette vingers. Bijna op de plaats van bestemming is het nog een kwestie van het negeren van wat inrij verboden en wegafzettingen maar dan zijn we toch aangekomen bij het gästehaus.

Gelukkig hadden we vooraf al te horen gekregen welk kamernummers men had, en was het met het uitreiken van de kamersleutel snel gebeurt. Niet dat de vooraf indeling zinvol is geweest. Sommige kamers waren groter dan verwacht en werd er onderling nieuwe indelingen bedacht,  en ook uitgevoerd. Na het bezoeken van de kamers en klaarmaken van ons bedje, zouden we een uur de tijd hebben voor onszelf.  Let wel, zouden. Na een telefoontje van de organisatie  moesten we binnen een kwartier omgekleed klaar staan om te vertrekken naar ons eerste optreden. We moesten ons trouwens wel omkleden in het gästehaus omdat er op het verzamelpunt in Trier geen omkleed lokaal ter beschikking was. Nadat iedereen verzamelt en omgekleed was konden we de reis aanvangen richting Trier, Marcel wist de weg, dus follow the leader. Zo eindelijk op de eerste plaats van bestemming, of toch niet maar uiteindelijk wel aangekomen op plaats van…… is het auto’s parkeren en opstellen. We marcheren onze weg richting het centrum, met een fanatiek begin van muziek maken. Maar bij de brug stoppen we er toch maar even mee i.v.m. de kans van afwaaiende hoeden. Onze hulp troepen hadden al aangeboden om (vrijwillig) achter de hoeden aan te gaan door de Mosel in te duiken om de hoeden te redden.

Dit wilde we ze niet aandoen en dus houden we de hoeden toch maar zelf even vast. Daarna was het nog 20 minuten lopen voordat we aan het begin van de tocht waren. We hebben hierin zo’n drie plaatsen in het centrum aangedaan om daar stilstaand onze muziek ten gehore te brengen. Met daar tussenin uiteraard een stukje van onze strakke exercitie. Op een aantal plaatsen werd er door de organisatie wat te drinken aangeboden. Vervolgens hebben we op een regenachtig pleintje, voor nu ons laatste optreden gegeven, daarna was er uitleg over de start van het avond programma. Nach einigen eistee und kaffee, gaan we op naar de auto’s om ons te gaan omkleden in de vrije buitenlucht. Alleen nog wel eventjes dezelfde 20 minuten terug lopen.

Tijdens deze terugloop werd Manon nog even bij de billetjes gepakt, of dat ongewenst was? Zo te horen wel. Aangekomen bij de auto’s blijkt er dat een aantal van de chauffeurs de autosleutels afgegeven aan de mensen welke waren achtergebleven in het centrum. In paniek werden er een paar telefoontjes gepleegd om het een en ander te regelen. Waar mogelijk werd er toch alvast omgekleed en de instrumenten en hoeden opgeruimd. Nu maar wachten en ons vermaken om de sleutels die komen zouden.

Het was uiteindelijk toch nog 17:30 uur geworden en we mochten aanvallen richting de Crew eet etablissementje. Aldaar aangekomen was het weer wachten op wat komen zou. Dat was voor ons geruime tijd geheel onduidelijk. De uitkomst hiervan kan ik echter niet vermelden in dit verslag, daar ondergetekende het centrum is ingewandeld om een pizzeria in te duiken. We hebben daar lekker gegeten, echter hadden we het voor de pizza niet hoeven doen, daar de rest ook op pizza waren getrakteerd. Maar alle gekken op twee stokjes, het was na wat keuvelen tijd om weer om te gaan kleden voor het avond program. De man van de organisatie was blijkbaar zo blij met ons, dat hij er nog even een extra enveloppe voor over had. Na de toespraak was het zover en gingen we weer van start, eerst door de (naar urine riekende) kunstacademie entree. Aanvullend nog een paar nummers gespeeld in de achtertuin, met aansluitend een fotoshoot. We vervolgde onze weg richting de Römerbrücke langs de oevers van de Mosel. Bovenop de Römerbrücke een keer op en neer gesjouwd en ook nog wat stilstaand werk gemaakt. Daarna was het even afwachten en navraag verrichten wat nu te doen. Het werd langzaam aan steeds wat donkerder waardoor je door de rotte van 2 de maître bijna niet meer zichtbaar had op je netvlies. Het leek soms als zijnde een schim in de verte.

Maar goed na nog een paar nummertjes te maken bij een klaarblijkelijk verlate molen, was het tijd om met stille trom te vertrekken. De AltStadtFest was inmiddels in volle gang, en hierdoor vonden we het niet gepast om deze rust verder te verstoren met onze muziek. Dus hop snel naar de auto’s en richting Haus Eifelblick. Na wat omkleden en opfrissen mochten we van de eigenaar in de kelder een soort van besloten feestje bouwen. Het was alleen een hele toer om in het doolhof van gangetjes de kelder te vinden. Maar dat was denk ik ook de gehele opzet van het complex, heel erg complex. Men had een grote discussie of een blauwe zak voor paprika of naturel chips bedoelt is, en dat dit ook nog te maken heeft met het land van herkomst.

Na voor de meeste een goede nachtrust, was het tijd voor een goed en stevig ontbijtje. Dit was een net en keurig tot in puntjes verzorgt hapje. Na het ontbijt was het nog even napraten over het verleden, heden en wat nog komen ging. Op het afgesproken tijdstip van 10:00 uur stond eenieder wonderbaarlijk klaar om te vertrekken voor het (koffie) concert. Nadat we tijdens het korte ritje van 20 minuten elkaar al 3 keer kwijt waren door de rode verkeerslichten, waren we dan toch aangekomen bij Porta Nigra of eigenlijk de parkeerplaats.

In een voormalig klooster naast de Porta Nigra was een mooi binnen pleintje alwaar we onze klanken in de vorm van een zit concert ten gehore zouden gaan brengen.  Na afloop van het concert gingen we al marcherend en met muziek makend naar de achter of voorkant* van de poort.

Daar hebben we stilstaand nog een aantal nummers gemaakt voor het massaal toegestroomde belangstellend en enthousiast publiek. Uit histories en Pellekus oogpunt nog een nieuwe foto van de band van voor de Porta Nigra gemaakt of was het nu de achterkant*. De oude in het Pelleku was inmiddels wel aan vervanging toe. De meeste faces correspondeerde niet meer met de realiteit, en de twee welke er wel op stonden zijn dusdanig veroudert, dat verfrissing niet onnoodzakelijk is.

Daarna volgende nog een toespraakje vanuit en een ander deel van de organisatie over hoe goed wij waren en zij ook blij met ons waren. Er ontbrak hier alleen nog aan een mogelijk extra enveloppe. Na deze mooie woorden werd het tijd voor een goede en ouderwetse inruk. De oudjes welke achter ons stonden te keuvelen kregen hierdoor een echte ouderwetse hartverzakking, wel even een leuk momentje om te zien.

Maar nu is het dan eindelijk zover het is gedaan, we gaan voor de laatste keer inpakken en opruimen. Na een lekker rondje van de band, zijn enkele nog even snel een vette lunch gaan nuttigen om de innerlijke mens nog wat aan te sterken en de aderen extra dicht te laten slippen. Na een ontroerend momentje met terug beschouwing van Bart, is het nu tijd geworden voor de Trier rondtoer met onze stadsgids ‘nerveuse Frank’. Het was een leuke en interessante stadswandeling, onze nerveuse Frank deed goed zijn best om het voor iedereen boeiend te houden. Dit bleek dan ook wel, omdat iedereen tot op de laatste seconde geconcentreerd aan het luisteren was naar zijn vertelsels. Alleen is het moraal van Trier door de eeuwen heen gelijkt gebleven, zeg maar gelijk aan de huidige crisis, het gebrek aan geld om dingen af te maken.

Uiteindelijk werden we rond de tuin geleid en gedropt door onze eigenste Frenkkie, welke ineens afscheid nam en uit ons blikveld verdwenen was.

Maar goed op de terugweg richting de auto’s nog snel even een ijsje op de hand doen. Met het op weg gaan en het met Trier achter ons latende richting het diner, of te wel Mc Donalds geheten. Daar hadden we door de bediening netjes te willen helpen en de onderdelen van het diner te verdelen over meerdere dienbladen de boel aan het schijten weten te brengen. Dit bleek achteraf toch niet geheel de juiste wijze daar men alles nog probeert na te tellen of alles was uitgeleverd. Na een paar hapjes van ons diner, kwamen dan daar ook onze 3 verloren schaapjes het hok binnen gereden. Maar goed, na een heerlijk en voedzame warme hap, was de haremkaravaan alvast vertrokken daar de aanhanger niet boven de toegestane snelheid van het licht uit mag komen. Nu iedereen op de Seringestraat was aangekomen was het uitpakken, opruimen en de rest van de standaard verslag bla bla bla rond dit einde weekend ritueel.

En nu is het wegwezen, het is mooi geweest.

Wel had ik nog begrepen dat we volgend jaar weer van harte welkom zijn in het Trierse.

Ook dit keer waargenomen, opgeschreven namens en vanwege, maar daardoor wel  verbetert, verandert en van censuur voorzien. Mogelijk toch wel maar ook toch soms. Maar dan wel altijd vanuit het gevoel en richting.

MH van MH & MH foreign reports Inc.®

PS      : Er werden ook veel dingen gisteren ook al door hem gezegd,
PPS    : Trier tot over 30 jaar
PPPS  : Onze chauffeur hete trouwens William.
 
* doorhalen wat niet van toepassing is.

 

Foto's, klik hier.