Optreden in Frankrijk (Door Marc Hoos)

Frankrijk, 24-6-2012
Het goede begin van een onbekend einde…

Het was weer een van die zondagen waar we er wel meer van hebben in een jaar. Alleen nu wel een meer bijzondere, dit omdat we nu weer eens na lange tijd een tochtje naar Vive la France hebben, met als eindbestemming het pittoreske Aniche. Ook is dit de eerste keer dat we vertrekken met de bus vanaf ons nieuwe thuishonk. Daarnaast voor enkele "nieuwe" bandleden is dit het eerste buitenlandse optreden. Kortom een dag vol met nieuwe en eerste dingen. In blijde afwachting tot het busje voor komt rijden hebben we alvast zenuwachtig alle spullen klaar gezet en gecontroleerd of alles er wel is. Het weer is helaas niet om over naar huis te schrijven, laten we hopen dat het inderdaad een zonovergoten Frankrijk zal zijn. Met een keurig op tijd gearriveerde bus (met chauffeur Harrie) is er ook een nieuwe fase aangebroken. Snel alle zaken onderin de bus geschoven en een plekje boven in de bus veroverd. Ook voor de inwendige mens was ruimschoots gezorgd, nu zelfs met een heuse concurrentie strijd tussen de jarige Irma en Jappie. Deze werden beide ook met een verrassing in de bus verrast, na een dank woord van Jasper zijn Bossche koek en een chanson van Irma was dit hoofdstuk ook afgesloten. Na het passeren van de Nederlands / Belgische grens worden we getrakteerd op een korte sightseeing detour door Hoogstraten, dit in verband met nog onbekende redenen op de snelweg, vervolgden we onze weg verder door. Ondanks dit alles geraakten we toch nog en ook tegelijk dichterbij het einddoel. Het niet altijd een genot voor het oor, maar voor de gezelligheid zijn alle bekende klassiekers bekend en onbekend uit de gezangen bundel, de revue gepasseerd. Gedurende deze rit hebben er verschillende weertypes de busrit al geteisterd, dit wisselde af tussen een beetje regen, veel regen en heel veel regen. Zo halverwege en vlak voor Brussel werd chauffeur Harrie afgelost door zijn vervanger wiens naam ons tot op heden nog onbekend is. Er van uitgaande dat de banen ook hier goed worden begeleid, zullen we de naam van onze nieuwkomer ook snel te weten komen. Het zou nog ongeveer een uur duren alvorens we op plaats delict zouden aankomen, dit zal inhouden dat we ruim op tijd aanwezig zullen zijn. Tijdens de heenreis is er alleen 1 grote fout begaan met onze rustigste bandlid, door deze een blik (B)red Bull te geven, ging het nu pas het echt fout. Een stuiterend stukje mens ging van voor naar achter door de bus inclusief al de vise versa’s. Ondertussen was er onbewust een kleine opstand gecreëerd door de maître, dit omdat hij (lees: vanwege 3 sousen) vermindert zicht naar voren en symmetrie, de tamboers voorop zouden komen en de  sousen naar achteren te zetten op rot 56, achter de jachthoorns. In de wandelgang van de bus deed zich al de ronde om een serieuze twee deling van de band voor te stellen. Even leek er zelfs sprake te zijn van, dat er een tentenkamp met protestliederen zou worden opgezet. Daarin tegen kunnen we natuurlijk ook de positie van maître vacant zetten, hierdoor kan John voor de band, valt er een sous weg en kunnen de jachthoorns weer voorop en ziet het slagwerk achterin nog steeds niets van de stoktekens. (welke ze nu eindelijk uit het hoofd lijken en zeggen te kennen) Eindelijk aan gekomen in het dropje was het even op zoek gaan naar de juiste locatie Avec du omkleedruimte. Maar eerst even een uurtje wachten tot de organisatie arriveert. Ondertussen passeerde nogmaals het gehele Nederlandse repertoire de revue alleen nu buiten de bus en in de regen. Uiteindelijk toch nog de omkleedruimte gevonden. Een mooi roze is niet lelijk gebouwtje met tralies. De omkleedruimte hierin was daarentegen enorm, veel tafels en stoelen. Na het omkleden weer terug naar de opstelplaats, alwaar we om 14:00 uur te horen zouden gaan krijgen of het optreden wel of niet door zou gaan in verband met het slechte weer. Na Vele malen verplaatsen, verschuiven en ergens anders heen lopen om op te stellen gingen toch nog maar even naar een andere plek. Uiteindelijk konden we dan toch vertrekken voor de optocht van lopen en stilstaan, miezer en droog confetti en bijna voor het eerst met (enthousiast) publiek, en niet alleen opzij schuivende gordijntjes. Vanwege het mindere weer had de organisatie de tocht alvast wel gehalveerd. Langzaam loopt de optocht het op zijn eind met de toch, het is zoals verwacht veel wachten. Het nu alleen nog een kwestie van een presentatie en we zijn klaar, volgens de organisatie dan. We konden wel verscheidene keren 10 meter naar voren verschuiven en weer lekker verder wachten. Uiteindelijk komt het wel goed, maar het is alleen de vraag wanneer. Het begint nu echt een strijd met de recht van de sterkste te worden. Of was het brutaalste? Nog even wachten dan maar, zolang je niet op je horloge kijkt (Welke je natuurlijk niet om mag hebben) heb je niet echt in de gaten dat het snel later wordt. Het help blijkbaar als je aan de organisatie aangeeft dat je nog ver moet rijden om thuis te komen en dreigt te vertrekken. Dan wordt je vanzelf naar voren geschoven. Maar goed het is eindelijk zover, we mogen op. Met een groot applaus werden we onthaalt tijdens de opkomst met de Parade of the champions. Na een stukje stilstaand werk met kaartjes werd het tijd om het veld vrij te maken voor het volgende korps. Alvorens dit alles te verwezenlijken werden we afgekondigd als de Canadese woudlopertjes. Door een overijverige presentator welke niet wist waar hij zijn microfoon moest laten, liep Iwan nog wat schade op in zijn sous kelk. Gelukkig was onze begeleidster zeer behulpzaam om tot een oplossing te komen. Op de terugtocht naar de bus had Manon alleen nog even de behoefte aan het uitvoeren van een solo klap, dit door met beide bekkens gelijktijdig het asfalt ontroerd te beroeren. Hetgeen uiteindelijk door onder andere de knie niet met dank werd afgenomen.

Het is nu zaak om ons zo snel mogelijk om te kleden en alles in de bus te laden. Snel op weg richting de Nederlandse grens met als tussenstop even langs de Mac, als we die gevonden krijgen. En ja hoor, gevonden in Hornu hebben we als nog en Mac gevonden. Het leek wel een invasie, het was een kleine dorps Mac dus met zo' n busje staat je zaak wel meteen vol. Toen iedereen zijn buikje vol had, stapte we snel weer in de bus om de laatste fase van de etappe te aanvaarden. Met de nodige proviand al in het bezit, werd het toch wel gezellig, maar ook een stukje rustiger in de bus. Uiteraard werd deze geweldige dag afgesloten met het gezamenlijk leegladen van de bus en weg ruimen van instrumentarium, uniform en wat al niet meer zijd. Nog even iedereen een fijn vervolg van het weekend toewensen en hup naar huis. Ik bedoel het nest in en sloapen, oogjes dicht en snaveltjes toe.

We zien elkaar dinsdag weer voor de laatste repetitie voor de zomerstop.

Waargenomen namens en ook voor, vrijwillig maar ook weer niet vrij blijvend en tevens deels op waarheid berust namens deze en voor andere.

MH van MH & MH foreign reports inc.®

PS: de nieuwe chauffeur heet Johan.